Tussen Licht en Gemis: mijn eerste feestperiode apart

De eerste kerst en nieuwjaar sinds ik apart woon, voelde het alsof ik een nieuwe taal van rouw en aanwezigheid moest leren. Mijn kinderen waren er maar de helft van de tijd en dat gemis voelde als een constante onderstroom. Soms zacht, soms scherp als een steek in mijn borst.

Er is iets rauws aan dit soort eerste feestperiodes. De wereld lijkt vol licht en warmte, maar je eigen binnenwereld kan plots leeg en stil aanvoelen. Ik merkte dat ik voortdurend balanceerde tussen twee polen: het immense verdriet van het missen van mijn kinderen en het zachte, bijna verbazingwekkende gevoel van rust dat soms opkomt wanneer ik alleen ben.

Zelfzorg werd mijn anker. Niet het soort dat je in een handboek vindt, maar eenvoudige, tastbare dingen: een warm bad, een kop thee in stilte, een ademhalingsoefening terwijl buiten de wereld bruist van lichtjes en geluiden. Het was mijn manier om aanwezig te zijn bij mezelf, terwijl ik tegelijk een nieuw soort gemis voelde dat ik niet kon negeren.

Het is verwarrend, hoe die emoties elkaar afwisselen. Het ene moment voel ik me omringd door warmte; een vriendin die een lief berichtje stuurt, een herinnering die een glimlach oproept, de kleine rituelen die ik voor mezelf creëer. Het volgende moment is er de eenzaamheid, de leegte aan tafel, het besef dat een stuk van mijn hart bij mijn kinderen is.

Wat ik merk, nu ik enkele weken alleen woon, is dat er ruimte ontstaat om te voelen wat ik écht voel. Voorheen was er misschien alleen overleven, plannen en organiseren. Nu kan ik erkennen: dit is verdrietig. Dit doet pijn. En tegelijkertijd mag ik ervaren dat er momenten van troost en zachtheid zijn, ook in mijn eentje.

De feestperiode bracht me dus geen eenvoudige antwoorden, maar een soort diepe eerlijkheid met mezelf. Het gemis van mijn kinderen blijft, rauw en onvermijdelijk, maar ik begin te zien dat er ook ruimte is voor mezelf, voor adem, voor rust, voor mijn eigen aanwezigheid. Dat is een cadeau op zich, hoe paradoxaal dat ook voelt.

Deze eerste kerst en nieuwjaar apart waren geen perfect plaatje van feestvreugde. Ze waren een oefening in zelfcompassie, in aanwezig zijn bij het gemis en het herkennen van kleine momenten van warmte. En dat, besef ik nu, is misschien wel het mooiste wat ik mezelf kan geven.

 In het licht van de maan, Nina