Lampion

Enkele nachten terug droomde ik iets dat me heel erg is bijgebleven.

Mijn oudste zoon liet op een open vlakte een soort lampion op. Geen klassieke lampion, maar eerder een ronde cirkel met vuur erin. Het ding steeg niet mooi op zoals de bedoeling was. Het bleef hangen, dwarrelde en werd onvoorspelbaar.

Ik zag hoe hij probeerde het terug vast te pakken.

"Blijf ervan af!" riep ik vanop afstand. "Ga gewoon achteruit!"

Maar hij hoorde me niet. Of misschien hoorde hij me wel, maar besloot hij niet naar me te luisteren?

De wind nam de lampion mee. Het vuur begon alle kanten op te vliegen. Ik probeerde naar mijn kinderen toe te lopen, maar hoe hard ik ook rende, ik geraakte er niet.

Toen viel de brandende cirkel rond mijn jongste zoon.

Ik zag de vlammen op zijn rug terechtkomen.

Ik hoorde hem schreeuwen van de pijn. Ik riep naar mijn oudste dat hij iets moest doen, terwijl ik zelf bleef proberen dichterbij te komen. Toen werd ik wakker.

Ik geloof niet dat dromen altijd letterlijke voorspellingen zijn.

Maar soms vertellen ze wel iets over wat er diep vanbinnen leeft. Toen ik later over deze droom nadacht, voelde ik dat het niet over het vuur ging. Ook niet over gevaar. Het ging over afstand.

Over je kinderen liefhebben terwijl je niet altijd bij hen bent.

Over zien dat er iets gebeurt, voelen dat iets moeilijk is en tegelijk weten dat je niet alles kunt oplossen.

Na een scheiding leer je leven met een vorm van machteloosheid waar niemand je echt op voorbereidt.

Je kinderen bewegen tussen twee huizen, twee werelden, twee manieren van leven. Een deel van hun leven speelt zich af zonder dat jij erbij bent. Niet omdat je dat wilt. Niet omdat je niet betrokken bent. Maar omdat dat nu eenmaal de realiteit is.

Soms voelt dat als staan aan de rand van een veld.

Je ziet hen.

Je houdt van hen.

Je roept wat je denkt dat ze nodig hebben.

Maar je kunt niet altijd naast hen staan.

Wat me het meest raakte in de droom, was niet eens het vuur. Het was het gevoel dat ik niet snel genoeg bij hen kon geraken.

Dat herken ik als moeder. Niet alleen in grote dingen, maar ook in de kleine. Wanneer je kind verdriet heeft en je niet weet wat er precies speelt. Wanneer je voelt dat er iets onder de oppervlakte leeft, maar het nog geen woorden heeft.

Wanneer je weet dat liefde belangrijk is, maar niet altijd voldoende om de pijn weg te nemen.

Misschien is dat een van de moeilijkste lessen van ouderschap: beseffen dat beschermen niet hetzelfde is als voorkomen. We kunnen onze kinderen niet behoeden voor elke teleurstelling, elke verwarring, elke kwetsuur.

We kunnen alleen blijven terugkeren.

Blijven luisteren.

Blijven beschikbaar zijn.

Misschien was dat uiteindelijk de betekenis van mijn droom.

Niet dat er gevaar dreigt.

Maar dat ik, ondanks alles, nog steeds probeer te rennen.

Nog steeds kijk.

Nog steeds luister.

Nog steeds waak.

En misschien is dat wel wat liefde vaak is na een scheiding.

Niet voortdurend kunnen beschermen.

Maar een veilige plek blijven waar je kinderen altijd naartoe kunnen terugkeren.

Onder dezelfde maan.

Altijd.

Nina

Herken jij dat gevoel?

Dat verlangen om je kinderen te beschermen, terwijl je weet dat je niet overal bij kunt zijn?

Dat machteloze gevoel wanneer ze pijn hebben, worstelen of groeien op manieren die je niet volledig kunt begeleiden?

Ik denk dat veel ouders na een scheiding dat kennen.

Misschien is dat ook een vorm van liefde waar te weinig over gesproken wordt: blijven zorgen, blijven hopen, blijven aanwezig zijn, zelfs wanneer je niet altijd dichtbij bent.

Als dit verhaal iets bij je oproept, weet dan dat je niet alleen bent.

Onder dezelfde maan zijn er meer ouders die kijken, wachten, liefhebben en blijven geloven dat verbinding sterker is dan afstand.